Zoals onze tocht door Japan getekend was door eeuwenoude cultuur en FNQ door tropisch weelderige fauna & flora zo staat de ruime omgeving van Alice Springs voor rotsformaties. En niet zomaar een hoop rode stenen in de woestijn op ellendig grote afstanden van mekaar verwijderd in De Grote Leegte!
Iedereen kent natuurlijk wel het iconische beeld van die grote eenzame monoliet in de Australische woestijn maar
Uluru (aka Ayers Rock) van op afstand maar vooral van dichtbij
in het echt kunnen observeren is een ware openbaring. Ook al lijkt het maar één grote brok steen, de speciale vertikale belijning, de mooi gevormde kloven, grotten en holtes, de immense kleurenvariatie op verschillende momenten van de dag, de verrassende aanwezigheid van water en groen, de grillige omtrek, ... en de bijhorende mythes, obscure verhalen, de bizarre controverse "We Don't Climb", ... maken de uitputtende tocht door
The Outback meer dan de moeite waard. Op amper
een steenworp hiervan liggen de minder algemeen bekende maar minstens even intrigerende
Kata Tjuta (aka The Olgas), een formatie van 36 rotskoepels waartussen er wandelingen met steeds wisselende uitzichten te maken zijn.
Mt Conner (aka Fool Uluru) hebben we van ver en bij zonsondergang kunnen waarnemen - een mysterieus eenzame tafelberg in de vlakte. Op ettelijke 100'en km's daarvandaan ligt in
het Watarrka National Park Kings Canyon waar we de drie uren lange
rim walk hebben gedaan met spectaculaire zichten langs diepe afgronden... Nooit gedacht dat een hoop rotsen zo interessant kon zijn! Niet voor niets is dit (weeral en zelfs tweemaal) UNESCO werelderfgoed!
We hebben dit alles met de 3 dagen/2 nachten durende
award winning The Rock Tour gedaan wat een belevenis op zich is. Als
ouderdomsdeken in een publiek van hoofdzakelijk 20-jarigen met een minimum aan comfort bivakeren onder de blote sterrenhemel (
the 1 million star hotel) gelegen in een
swag rond het kampvuur en op onmenselijk ochtendlijke uren opstaan om te
kunnen genieten van de zonsopgang is op zich uitputtend en niet iets wat we elke dag zouden willen doen maar was wel de topervaring van deze reis tot nu toe!
Been there, done that & ... survived!
Als afsluiter hebben we daarna zowel ons een dag laten rondrijden in als een dag gaan fietsen naar de evidente hoogtepunten van de
West MacDonnell Ranges. Om de
Larapinta Trail te wandelen moesten we ander seizoen uitkiezen want daarvoor is het van november tot februari te heet. Dat houden we dus als toekomstige uitdaging achter de hand ;-)
Voor wie jaloers is op dit alles hierbij een beetje relativering. De zon staat hoog en schroeit van voor we opstaan en de hitte blijft drukken totdat we gaan slapen zodat we ons constant ingepapt moeten houden met factor 30+, ons lichaam schreeuwt naar water en extra zout zodat we dus binnen de kortste keren nat in het zweet staan. We ondergaan waarschijnlijk onze tweede hooikoortsperiode in hetzelfde jaar (tranende ogen en lopende neus in november!?) En we moeten onze slaapkamer delen met allerlei (on)gedierte waar we niet te hard over willen nadenken: An had een ontmoeting in de woestijn met een handgrote harige spin (een
huntsman?) en moest eigenhandig een schorpioen(tje) doodmeppen naast het bed. Het leven van de (ontdekkings)reiziger
in den vreemde kan hard zijn :-)
Voor de eerste keer na Tokio zijn we nu eindelijk terug aangekomen in iets wat zich terecht een (wereld)stad mag noemen:
Sydney. We kloppen het woestijnstof van onze botten en kleden ons terug
streetwise om in de beschaving te kunnen duiken!
Published with Blogger-droid v1.6.4
